KOR

An gelir komşu da yara olur

Derin karanlıkları olana

Birden erir elini uzattığı her dal

Kalbi kırılanın, acının bağında

Yetişemedim kervana, çoktan vardı hana

Adın var, adının dikenli harfleri var

Dilimi kan revan içinde bırakan, adın var

Benimle geride kalan, umarsız, yorgun

Bir de sesim var acının ışığıyla örülmüş

Herkesin gizli bir düşü vardır, sırasızdır

Takılır kalır dişlerine azgın zamanın

Kimi orada yaşar, yavaşça dönüşür kora

Kimi eşer bağrını, basar koru oraya